Bir gece, Yagmurdan sonraki toprak kokusu vardi. Bir de, neonlarin renk renk
geceye dagilmasi, ve kaymasi parmaklarimin arasindan kirmizilarin,
kaldirimlarda kaybolmasi...Sokagin sessizlige karisan ruzgari, kavgasi
vardi. Hic hesaplanmamis bir bozgundan geriye kalanlar gibi... Bir de
icimdeki yabanci his, daha once bu saatte burada olmamistim. Soguktu,
nefesimle ellerimi isitamadim. Karsidaki bos liman, bir golgeden
digerine giden dalgalarla karmakarisikti. O denizin bir dalgasiydi
sonra...Ya da golgenin ta kendisi...Dusuncelerimde bosluk, anlamsiz bir
agirlik...Dusunmemek ne kadar zordu, bedenim de bir o kadar agir. Ve
bazen yoruluyordum agirligimi tasimaktan. An olsun, karanlik bir kosede
kalmak, basim avuclarimda dinlenmek istedim. Çitirdayan bir odun
sobasinin yaninda miskin olmak...Sen yanimda ol istedim...Fakat
dokunamadigim bir çok insandan biri oldun sen, ve gizlendigin her kose,
bir tuzaktir bazen. Bir gece, son muydu?
Sonu var miydi bir yerde? Kalin ve karanlik bir çati merdivenine
tirmanir gibi urkek (fakat) kararli yuruyordum geceye. Arkama dondugumde
hiç kimse yoktu ve en genis zamanlarimi yasiyordum sensizken. Zaman hiç
bu kadar uzun olmamisti. Yalnizlik bir tarih miydi gerçekten,
tekrarlanan? bir bosluktan bir bosluga dustum,hiç kimse gormedi.
Dustugum yer oyle acik secikti ki... Basucumda bir sen vardin, bir de
evren...Sevgi duvarini astigimiz zamanlar gibi...Sonbahar oldum sonra-
agaçlara oklu kalpler çizen çocuk oldum. Çocuk hiç buyumezdi. Hiç birsey
için çok geç olmadigini kim soylemisti? Sonsuzda sana dokunmam için,
konusmamiz için, zaman neredeydi? Duslerimde ne biçaklar firlattim
yalana, hepsi saplandi. Hayatin zamanda iz birakmadigini da senden sonra
gordum. Izlerini silen, kaybeden kimdi? Yasam, sonra, golgesiz miydi? Ne
vardi geride, ondan sonra? Benim soylemek için çirpgindigim gecelerde,
tek bildigim, sen yoktun.Bir gece,
seslenislerle geçti saatlerim. Defalarca girdigim yollarda, defalarca
kayboldum, bile bile, rastlamak umuduyla bir ize.Saatler ilerliyordu, ve
soguktu hava. Gelecegin gun gorundu sandim, elimi uzattim gune, olgun
saatleri kalmisti yalniz. Bir de, gokyuzundeki martilar-"ki onlar sokak
çocularidir denizin". Tutkulara hapsolmus bir hayat miydi bu, ya da,
neydi bu tutku? Kisi tutkulariyla yalnizligini adlandiriyordu-o kadar.
Bulutsu bir ses yayildi ruzgarla- "benimle oynar misin..."Uçtan uca ters
yüz etti geceyi. Ahsap bir çerçevede, buyulu bir fotograf gibiydi
gokyuzu. Seni en son hatirlatan gozlerin gibi...
Uçurum gozlerde, ne zaman baksam bir hiçlik tadi, ve agzindan yildizlar
uçuran, yessil, yabanil bir yaz gecesi gibiydin. Yuzunde yollarin, issiz
sularin gulusu...Bakislarini kiyisiz açiklarina uzanamadim...
|